Het valt naar beneden en het is…

Had ik al verteld dat ik een week of zes geleden een jonge merel heb gered?
Jaaa ja. Dat ging zo:
Op mijn terras, onder de dakplatanen, zat ik op m’n hurken een plantje te verpotten.
Ineens, een meter naast me… poeff. Ik kijk, ligt een bruine vogel. Agossie.
Waar komt die dan ineens vandaan? Zielepoot. Ik pakte ‘m voorzichtig op en hij ging rechtop zitten en bleef zitten. Ik moest ‘m wel pakken, anders zou hij ten prooi gevallen zijn aan de klauwen van mijn lieflijke kat. En dan ben je verder van huis.

Daar stond ik dan, met een vogel in mijn handen.
Ja… en nu?
Dan zet ik ‘m even aan de andere kant van ’t huis buiten neer bij de struiken (kat vlug weer naar binnen geloodsd) en dan kijk ik vanachter het raam wat er gebeurt. Misschien moet hij even bijkomen en valt het wel mee. Maar hij bleef zitten waar ie zat en verroerde niet. Hij kon niet vliegen.

Toch maar even de dierenambulance gebeld met de vraag wat te doen en hoe ernstig het kan zijn. Hij had tenslotte een flinke smak gemaakt.
Ze wilden hem wel komen halen, maar dan moest ik ‘m alvast in een doosje doen, zodat zij niet voor niets uitrukten. Nee, dat komt wel goed, ik kan ‘m zo pakken.
Ze zouden hem dan in de opvang verder laten aansterken.

Dus… mooi doosje gezocht en weer naar buiten -een heel gefrummel bij de deur om vooral de kat maar binnen te houden- en ik greep naar het diertje, hup hup hij hupte steeds verder. Hij hupte zowaar de struiken in. Néé hè. Zal toch niet, dat de dierenambulance voor joker komt. Oh, dat zal me niet gebeuren toch.
Zijn van die lage gemeentestruiken. Dan zelf ook de struiken maar in en ja hoor, ik had ‘m te pakken. Vlug in het doosje gezet en wachten maar.

De dierenambulance kwam aanrijden en ik overhandigde het doosje met de vogel.
Ik vroeg wat voor vogel het was, ik dacht een merel, maar wist het niet zeker.
Het was inderdaad een jonge merel. En… zei de man die me te woord stond, jonge merels die uit het nest komen leven de eerste twee weken nog op de grond en dan leren ze pas vliegen. En daar is het nu de tijd voor.
O, dat wist ik niet. Dus het zou kunnen betekenen dat het beestje niets mankeert?
Dat zou heel goed kunnen zei de man, maar we brengen hem liever naar de opvang want het nadeel van op de grond leven is… je raadt het al, de vele katten waaraan ze vaak ten prooi vallen.

Oeps, oké, maar hoe komt dat beestje dan naar beneden vallen… vanaf een hoger gelegen balkon? En hoe komt ie daar dan? Raar. Heel raar. Hij viel loodrecht naar benden.
Het bleef een raadsel. Maar wel beter dat hij in de opvang werd geplaatst, dan konden ze ‘m goed in de gaten houden.

Ik was gerust, had tenslotte toch een merel gered. Maakte me wel zorgen over eventuele ouders die het diertje zouden missen. Akelig, niet meer aan denken.

Toevallig had ik het er vanavond met mijn moeder nog over, wat een raadsel het was dat die merel toen ineens naar beneden kwam. Zomaar uit het niets.

~ ~

Maar dan… vanavond, rond een uur of negen…
Ik zit achter m’n pc, had de deur naar het terras een stukje open staan, en ik hoorde poeff.
Nee hè, wat sodemieteren de bovenburen nóu weer naar beneden. (Je wilt niet weten wat ik hier zoal op het terras vind; er zitten tenslotte nog vier woonlagen boven mij.)
Ik sta op en ga kijken.

Wat zie ik?! Een merel! Ligt doodstil op de grond (dacht gelijk aan die vorige keer) en heb ‘m opgepakt.
’t Is toch niet te geloven, de tweede keer al.
Maar dit beestje gaf niet zoveel sjoege om zich om te draaien en overeind te komen. Hij voelde wel warm aan.

Daar stond ik dan weer, met een merel in mijn handen.

Ik besloot hem voorzichtig in een keukenpapiertje te leggen met een ruim plastic zakje eromheen.
Had geen doosje meer, die is tenslotte de eerste keer al opgebruikt.

Pfff, dierenambulance weer gebeld en verteld dat een merel naar beneden kwam vallen en dat ie warm aanvoelde. Ze rukten weer uit.
Intussen bleef ik maar kijken of er enig leven in het beestje kwam…
Hij lag nog net zo.
Ai… dat zou wel eens niet goed kunnen zijn. Maar ja, je weet het niet hè.

Daar kwam de auto aanrijden om 21:25. De heren stapten uit en ik nam ze mee naar binnen alwaar het vogeltje lag. Weer verteld hoe en wat, en dat deze er beroerder aan toe is dan het eerste geval. Die ging tenminste nog rechtop zitten.
De man inspecteerde en stelde vast dat ie dood was.
Agossie…

Het was al wel een dermate volwassen merel die al goed kon vliegen, vertelde hij.
Ik vind het allemaal maar raar hoor. Ze vallen hier bij bosjes uit de lucht.
Kom nou ’s mee naar het terras en verklaar mij waar die beestjes dan vandaan moeten zijn gekomen.
De vorige keer viel hij hier, en deze keer viel hij daar.
Tja, ze wisten het ook niet.
Tot die ene zei: óf hij is tegen het raam daarboven gevlogen. Dat lijkt het meest waarschijnlijke.

Weer terug naar binnen naar de merel, hij pakte ‘m weer op en constateerde dat zijn koppie toch wel erg soepel aan het lijfje bungelde. Hij kon zo gauw geen breuk voelen, maar kijk maar zei hij, de rest is al stijf geworden (ook snel, binnen een half uur) en de kop hangt erbij. Hij is tegen een raam gevlogen en heeft z’n nek gebroken. Hij voelde wel nog iets warm aan zei hij.
Ik was blij dat hij dat bevestigde; dat ik niet voor Jan met de korte achternaam had gebeld.
Hij opende z’n snavel nog en vertelde dat dat zo gaat als ie het loodje legt, hij wordt stijf en gaat ‘leeglopen’. In z’n bekkie zat wat vocht.

Wel jammer van het beestje, maar zei hij, hij heeft een snelle dood gehad en heeft niet hoeven lijden. Nou, da’s dan nog enigszins een geruststelling. Ik vind dat altijd zo zielig hè.

Maar sorry dat jullie dan toch voor niks hebben gereden.
Nee, dat was niet erg, want het had ook gekund dat we ‘m nog konden redden, dat kunt u niet zien mevrouw.
Oh, gelukkig. Ik wist niet wat ik moest doen, en het beestje zo aan z’n lot overlaten, kan ik niet.
Nee mevrouw, dat doet u goed, altijd bellen!

Ook dat was een geruststelling.

De merel is dood, daar kunnen we niets meer aan veranderen. Deze keer heb ik ‘m niet kunnen redden helaas. Nu weet ik in elk geval hóe het komt dat ze hier neevallen. Niet dat ik dáár nou zo blij mee ben, maar het is niet anders.

Advertenties

4 gedachten over “Het valt naar beneden en het is…

  1. Je hebt er in ieder geval eentje gered.Hier vliegen de vogels ook geregeld tegen de pui op. Meestal vliegen ze weer verder, maar een enkele keer liggen ze even verdwaasd op de grond om even later weer weg te vliegen. In de 10 jaar dat we hier nu wonen is het maar één keer gebeurd dat er eentje het niet overleefd heeft.

    Like

  2. Tja, ruiten zijn best een grote vijand voor de vogels.Vooral die scheidingswanden van glas. Daar zie je dan ook vaak stickers op geplakt.Het valt nog mee bij jou, dat er maar eentje het loodje heeft gelegd.

    Like

Laat een reactie achter op Yvon Rivers Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s