Poosje geleden

Het is alweer een poosje geleden dat ik me met mijn blog bezighield. Nu wilde ik er toch weer aandacht aan besteden.

~~~~

Ik vertelde al over het overlijden van mijn trouwe kater, die we heel erg missen natuurlijk. ‘We’, want de poes die als enige achterblijft is het er nog steeds niet mee eens dat haar kameraadje niet terugkomt. Ondanks dat zij best een einzelgangertje leek te zijn -bemoeide zich niet al te veel met de andere katten- mist ze hem meer dan ik had gedacht. Blijkbaar was het ‘aanwezig zijn’ van haar maatje al genoeg.
En aanwezig wás ie!
Ik moet zeggen dat het heel stil is geworden in huis. Hij was altijd aan ’t mauwen en bedelen. Ieder uur hoorde ik hem wel. Hij maakte me ’s morgens wakker, stak al walsend het dekbed -en mij- wel tien keer over, om er toch maar zeker van te zijn dat ie zijn bakje voer wel kreeg.

Als ik aan de koffie zat, mauwen. Opstaan, want ik wil eten. Dat ging zo’n beetje de hele dag door. Ach, de lieverd, dat was nog het enige wat hij te doen had op z’n leeftijd. En dan kon hij altijd vreselijk druk zijn met het bedekken van z’n keutels die inmiddels al naast de bak lagen. De helft van het grit eruit natuurlijk. Mikken was z’n sterkste kant ook niet meer. Daar was ik wel vier keer per dag druk mee, om de boel weer op orde te krijgen. Daarnaast was ik elke dag bezig met pilletjes tot poeder malen en door z’n eten roeren. Af en toe -als meneer meewerkte- kreeg ie dan z’n pufje…
Ach, de schat, wat was hij duidelijk aanwezig.

Dat missen we. Nog steeds ja. En ’t is alweer ruim 3 maanden geleden. Ikzelf kan het plaatsen, want hij werd echt oud. Met de dag zag ik ‘m ouder worden. En ik weet waar hij is, in de hemel. Maar dat kan ik mijn lieve zwarte poes maar niet duidelijk krijgen. Dat vind ik het beroerdste nog.

Ook daar komt ze ooit wel overheen. Hoop ik. Het is er voor haar niet leuker op geworden. Altijd katten om zich heen gewend en nu alleen. Dat is natuurlijk ook heel vreemd voor haar. Soms is ze boos. Dan mag ik haar niet aaien of troosten. En dan zeg ik: dat mag hoor, jij mag boos zijn, dat kan ik me goed voorstellen. Maar terughalen kan ik haar maatje niet. Was ’t maar waar.

Vandaar toch even een kaarsje.

 

Advertenties

2 gedachten over “Poosje geleden

  1. Het is je gelukt. Die volgers heb je via een gadget zichtbaar gemaakt. 😉 Ik ken dat gevoel er zijn nu nog momenten dat ik Blacky, Garfield & Woody Diesel mis. Het zijn toch een soort kinderen die jarenlang bij je hebben gewoond.Paddy Bleu & Diesel Polo mogen ook graag bij ons op bed springen, maar dat is meer dat ze bij ons 's avonds komen voor een welterusten knuffel en dan gaat Diesel Polo aan mijn voeteneind liggen en Paddy Bleu gaat naast het bed op de grond liggen en 's morgens worden we gewekt voor een goede morgen knuffel. Als we beneden zijn, dan beginnen ze mauwen van dat ze eten willen.

    Like

  2. OK. Dan laat ik het lekker zo staan, en kom nergens meer aan. :)Hoe je het ook wendt of keert, het lééft toch, dieren in huis.Ik vind het prachtig om te zien hoe elk dier z'n eigen unieke eigenaardigheid heeft.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s